3d 6 arrow-left arrow-right arrow attach attention balloon-active balloon-hover balloon booking car chain close-thin close contacts-fail contacts-success credit-cart edit ellipsis email exit eye-open facebook full-screen google_oauth instagram list-alt login mailru mobile-phone more odnoklassniki phone point settings skype twitter viber vkontakte yandex_oauth
a a a a a a a
Выставки

Ня[свое]часовае

Мероприятие уже прошло

Время работы Штодня ад 10.00 да 22.00
Жанр Фото
Стоимость входа

Свободный

Праект фонду “ФотаДэпартамент”

У рускай мове ёсць даўняя граматычная дылема, якую меркавалася вырашыць, зрабіўшы выбар на карысць аднаго ці іншага значэння шляхам падстаноўкі адной коскі, — фраза «Казнить нельзя помиловать» цалкам мяняе свой сэнс у залежнасці ад выбранага знака прыпынку і дае волю дзеянню, што вырашае чыйсьці лёс. Не так вытанчана, але, спадзяёмся, насычана і шматслойна мы паспрабавалі зашыфраваць у назве выставы вектар роздуму пра час, у якім сябе знаходзім сёння, які яшчэ помнім, а таксама тыя калектыўныя месцы памяці, праз якія атрымліваецца хоць трошкі зразумець сапраўднае «тут і цяпер». Мастак заўсёды адчувальны да часу, у якім жыве, і ягоная здольнасць выбраць патрэбны акцэнт можа вызначыць агульную адчувальнасць і вектар разумення таго ці іншага перыяду гісторыі.

Разважаючы над тым, што для Расіі ёсць карэнным, спрадвечным і сталым, мы, група фатографаў з розных гарадоў, ініцыявалі гэты праект і пачалі даследаваць пытанне з розных бакоў. Мы звярнуліся да гісторыі, і выявілася, што ў Расіі немагчыма вызначыць адну вялікую ідэю, таму што кожны эвалюцыйны зрух суправаджаўся прыўнясеннем чагосьці звонку, што мацнела і развівалася на мясцовай глебе, ярка ўспыхваючы — так, як авангард у мастацтве пачатку ХХ стагоддзя ці «традыцыйная» руская матрошка. Адкрытасць культуры навонкі, як ні дзіўна, ва ўсе перыяды гісторыі садзейнічала яе ўзбагачэнню і самабытнасці.

Мы вывучалі сацыялагічныя даследаванні, якія ахопліваюць апошнія 100 гадоў гісторыі краіны, тры гістарычныя і ідэалагічныя рэжымы, дзве рэвалюцыі, розныя тыпы прыкмет часу і рысы рускага характару, якія фарміраваліся на гэтых этапах. Мы ішлі размаўляць з незнаёмымі і рабілі свае ўласныя назіранні, у якіх фатаграфія выявілася больш здольнай, чым няўзброены погляд ці мова, паказаць супярэчнасці і адзінства сучаснага грамадства, якія складана прыняць і сфармуляваць словамі.

Тое, што можна назваць відавочна аб’яднальным для ўсіх нас — гэта тэрыторыя, якую геапалітычна называюць Расіяй. Яе мы ведаем з мапы, што вісела калісьці на сцяне ў бацькоў і перайшла да нас у спадчыну. Мы, хутчэй за ўсё, не будзем ведаць па імені свайго суседа па лесвічнай пляцоўцы, але будзем праз супярэчнасці адчуваць адзінства з турыстам, які крычыць на Палацавай плошчы «Тагі-і-іл». Таму што, нарадзіўшыся ў гэтых культурных, моўных, геаграфічных і, нарэшце, маральных межах, неяк аўтаматычна ўсведамляем сябе часткай агромністай прасторы, дзе Далёкі Ўсход на супрацьлеглым яе баку як ніколі блізкі ў сваёй з намі адначасовасці. У бясконца раз’ядноўваючай нас, жыхароў адной краіны, далечы памкненняў, паўсядзённых дзеянняў, узаемаадносінаў, гарызонту ва ўсіх яго значэннях, з’яўляецца агульная тэрыторыя, дзе супярэчнасці свой-чужы, далёка-блізка, цуды-дзеянні, дурань-герой даўно сфарміравалі рускага чалавека, выявіўшы адну з важных, заўважаных даследчыкамі якасць — дуалізм рускай душы.

Мы спрабуем натрапіць на агульную прастору досведу. Выстава — гэта спроба вызначыць агульнае поле, большае за прапанаваную кожнаму пакаленню ідэалогію; вызначыць мару пра краіну, якую кожны носіць у сабе. Гэтае бязгучнае разуменне ў большай ступені будзе звязана з разуменнем дому, з успамінамі пра дзіцячую пляцоўку на двары; з багатай культурай, якую памятаем па тэкстах падручнікаў, малюнках з альбомаў, якія захоўваліся дома, ці паходах у музеі; з пахамі з кухні і напоўненымі жаданнем жыць святамі, што збіралі за адным сталом розныя пакаленні сям’і і сяброў. Мы даследуем ідэалагічную, гістарычную і асабістую прасторы, выяўляючы тое, што фарміруе гісторыю праз забыванне — магчыма важныя рытуалы і пункты, на якіх грамадства, што часам забывае, у чым яго адзінства, сябе пазнае. Штосьці з гэтага нам хочацца зразумець, штосьці — захаваць і перанесці ў сваю частку часу, зрабіць своечасовым — сваім у дадзеным нам часе.

Удзельнiкi выставы:

Аляксей Багалепаў (Санкт-Пецярбург), Анастасія Багамолава (Чалябінск), Наталія Балута (Масква), Філіп Белабародаў (Санкт-Пецярбург), Андрэй Іваноў (Масква), Ала Міроўская (Масква), Яўген Маладцоў (Санкт-Пецярбург), Наташа Падунова (Екацярынбург), Марыя Сакірка (Масква), Алена Холкіна (Масква), Алена Чурыкава (Масква), Фёдар Шклярук (Масква), Каця Юшкевіч (Санкт-Пецярбург).

Адкрыце выставы 3.10, 19.00 

Все события твоего города в мобильном приложении relax.by. Найди «relax.by» в своем маркете: App Store, Google Play!   
ОСТАВЬТЕ ОТЗЫВ
Отправить комментарий
Нажимая кнопку «Отправить», Вы принимаете Правила размещения комментариев. Отзыв не будет опубликован, если он содержит ненормативную лексику, оскорбления и угрозы

AFISHA.relax.by представляет вашему вниманию выставку «Ня[свое]часовае» в Минске, место проведения выставки  - «ЦЭХ».

У нас вы можете ознакомиться с расписанием выставки, отзывами, кратким описанием, стоимостью входа, оставить свой отзыв и проголосовать за него.